سمیه موسی نژاد

روزهای حنایی -۳۱

بدون دیدگاه

- خانمی مدتی است مثل طوطی همه ی کلمات را تکرار می کند.
کلماتی که می تواند خانم کوچیک تلفظ کند:
میثم را با مَی شم تلفظ میکند.
بشین —- بَشین
صندلی —- شندلی
قاشق —- قاشوق
مرسی —- مِلسی
ستاره —- ستاله
گز —-اَز
شکلات —- چُکلات(البته این کلمه را با صدای آهسته می گوید چون من او را از زیاد خوردن شکلات منع کرده ام)
این بده من — این بَدَ مَن
اونجا —آون جا
یاسمن — سنم
یاسر — آسر
میلاد — مِلاد
خانم کوچیک حتی افراد بزرگ را نیز با نام کوچکشان صدا می زند مثلاً:
شوهر عمه ام که اسمش غلام است را با همان نام غلام صدا می زند یا اینکه عمه ام که اسمش فرشته است را با فِلیشته صدا می زند.
آنقدر به حرکات و کلماتمان دقت می کند که چند دقیقه بعدش عین همان حرف یا حرکت را ادا می کند.
شکرخدا می تواند بیشتر کلمات را تلفظ کند.

- تازگی نیز اگر چیزی دستش می دهیم می گوید:” دستت درد نَکِه”

- تقریباً چهار شب می شود که خانم جان شروع به مسواک زدن کرده است در کمال تعجب نه تنها از مسواک زدن بدش نمی آید بلکه خیلی نیز علاقمند شده است.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


8 × یک =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>