روزنوشته‌های یک مادر

روزهای حنایی – ۵۳

بدون دیدگاه

عسل بانو اگر در مکانی روی یک صندلی نشست تا آخر باید روی آن بشیند حتی اگر از روی آن بلند شد و شروع کرد به بازی کردن باز کسی حق ندارد که سر جایش بشیند، ابتدا با ملایمت می گوید جای من بود بعد اگر طرف حرفش را گوش نداد داد و فریاد می کند که جای من است طرف خجالت زده از آنجا بلند می شود طوری که به روی خودش نمی آورد و می گوید خب راست می گه جای خودشه



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


شش − 4 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>