روزنوشته‌های یک مادر

مهربان

بدون دیدگاه

کاش دلی به بزرگی دل بچه ها داشتم، هیچ وقت نمی توانند کینه کسی را زیاد در دلشان نگه دارند مخصوصا اگر از جانب کسی که نا مهربانی دیده باشند مهربانی ببینند ، نه حسرت گذشته را می خورند و نه در رویاهائ آینده غوطه ور می شوند، من این صفات زیبای بچه ها را در کوچک بودنشان نمی بینم اینان پدر و مادر خود را به عنوان بزرگترین حامی و حمایت کننده خود می بینند و نگران هیچ نیستند الا نبود آنها، حال آنکه من با وجود خدایی بزرگ و دانا و عالم و رحیم و رحمان و رزاق و مهربان و….. استرس هم چیز را دارم غافل از اینکه،  وخدایی هم در این نزدیکیست.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


− 5 = چهار

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>