سمیه موسی نژاد

روزهای حنایی – 27

بدون دیدگاه

حنا خانم بوسه هايش را  همانند  بزرگتر ها  صدادار انجام مي دهد واقعاً زيباست.

خانمي درحال حاضر كلمه عمو -سلام-عمه- خاله-زهرا-بابا-ماما-دادا-هَجي يَه(در زبان ما لقب خانمي است كه سفر حج رفته باشد )البته اين كلمه را آنقدر زيبا مي گويد كه دوست دارم مرتب تكرارش كند-آب -اَم-يخچال- ميلادو…را ياد گرفته است.اين نيز بماند طوطي خانم هر چيزي را كه ما بگويم سعي در تكرارش دارد.

خانمي از اتاق كه بيرون مي آيد يا اينكه ما(من يا مهدي جان) از بيرون به داخل خانه بيايم به محض ديدن ما شروع به سلام كردن مي كند.البته سلام را اين جوري تلفظ مي كند”سَلا”

موقع نماز خواندن نيز به نزديك ما مي آيد و بعد از اينكه سر از سجده برداشتيم نوبت به خانم مي رسد كه سر بر روي مهر بگذارد و با خداي خودش راز و نياز كند ،همچنين زمانهايي كه به حنانه جان مي گويم نماز بخوان فوراً سر بر روي زمين مي گذارد و نماز مي خواند.

زماني كه بهش مي گويم “حنا قرآن بخوان” با صداي آرام شروع به حرف زدن مي كند اين را به تقليد از ما كه با صداي آرام قرآن يا اينكه دعا مي خوانيم در مي آورد.



پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


− یک = 6