سمیه موسی نژاد

می نویسم

1 دیدگاه

دوست عزیزی با تعجب فراوان به من و لیلا بانو گفت: شماها هنوز دارید وبلاگ می نویسید اصلاً کسی هست که اونا رو بخونه(تازه خبر نداشت که من اصلاً نمی دانم بجز لیلا و همسرم آیا خواننده ی دیگری هم دارم یا نه)؟

شاید راست می گفت، در جامعه ی که سطحی نگرند شاید نوشتن وبلاگ کار  مسخره ای باشد، ولی اون عزیز نمی دانست که، من برای حنا و حانی عزیزم (و یا شاید عزیزی دیگر) می نویسم، می نویسم که فراموش نشوم، می نویسم که بعد از مرگم بچه هایم با خواندن مطالبم احساس کنند که پیششان هستم، می نویسم تا احساس درونی نوشتنم تخلیه شود، می نویسم چون من به آینده وبلاگ خیلی امیدوارم تا شبکه های اجتماعی.



  1. لیلی گفت:

    سلام، من نوشتن متوقف نمیکنم، بله منم به آینده ی وبلاگ امیدم بیشتره تا بقیه شبکه ها
    🙂

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


− چهار = 1